مفهوم فلاشینگ

مفهوم فلاشینگ در ساخت‌وساز ریشه‌ای باستانی دارد و به دوران رومیان بازمی‌گردد،  جایی که از سرب برای آب‌بندی و جلوگیری از نفوذ آب در ساختمان‌ها استفاده می‌شد. واژه “flashing” احتمالاً از زبان انگلیسی میانه و مرتبط با “splash” (پاشیدن آب) گرفته شده است. در قرن ۱۹ میلادی،با پیشرفت صنعتی، مواد جدیدی مانند روی (zinc) توسط معماران مشهوری چون کارل فردریش شینکل در آلمان برای پوشش‌ها، فلاشینگ و تزیینات سقف‌ها به کار گرفته شد.  در اوایل قرن۲۰،نوآوری‌هایی مانند فلاشینگ دندانه‌دار (sawtooth) برای جلوگیری از نفوذ رطوبت در سازه‌ها ابداع شد. در ایران و صنعت ساختمان مدرن، فلاشینگ نما به عنوان یک تکنیک پیشرفته برای نماهای خارجی توسعه یافته و از دهه‌های اخیر به طور گسترده در پروژه‌های شهری(مسکونی) و صنعتی استفاده می‌شود.